wigor psychiczne na celowniku

29.01.12

"Zdrowie psychiczne na celowniku" to artykuł zwracający uwagę na potrzebę dbania o krajowy dobrostan psychiczny i to, co ma na niego bezzwłoczny i znamienny wpływ, a w takim razie o zdrowie fizyczne, poczucie sensu życia, wieczny rozwój, relacje międzyludzkie, sztuka radzenia sobie z emocjami i stresem.

Najsłynniejszy polski festiwal rockowy obchodzi w tym roku 30. urodziny. Skąd jego legenda? wszak Jarocin nie był w życiu festiwalem stricte punkowym W środę 24 lutego o godzinie 18:00 w księgarni przystań Literacki we Wrocławiu odbędzie się koniec dnia autorski towarzyszący premierom książek Jacka Gutorowa i Andrzeja Sosnowskiego: "Nad brzegiem rzeki (1990-2010)" (w księgarniach od 25 lutego) zaś "poems" (1 marca). Serdecznie zapraszamy! "Nad brzegiem rzeki" to dzieło poety z dwudziestu lat, tom, który jest "formą ćwiczenia", podlegającą doraźnej i ciągłej rewizji. Na książkę składają się wszystkie dotychczasowe wydawnictwa autora "Innego tempa" oraz kolejność "W cieniu kwitnących sadów" z nowymi, w większości niepublikowanymi dotychczas utworami. Premierowa publikacja Andrzeja Sosnowskiego nosi tytuł "poems". Tom powstał pod wpływem książki Harrisa "Kult cargo. zadłużenie i czas", będącej swoistą polemiką z "Sein und Zeit" Heideggera, jak pisze w komentarzu sam autor. To znaczny widowisko słów, które stale wymykają się wszelkim ramom i normom. Na łamach Przystani! niedawno opublikowana została polemika obu poetów z książki "Trop w trop". W niej to na dochodzenie Jacka Gutorowa o autentyzm i jego natura we współczesnej poezji Andrzej Sosnowski odpowiedział: "Myślę, że nie można pisać bez świadomości uczestnictwa w czymś, co nazwałbym teatrem własnej osoby. I nie ma chociażby znaczenia, czy jest to teatr jednego czy też stu aktorów; za każdym społem mamy do czynienia z osobą". Na czym polega ów sposób mówienia poezją i o poezji, jak autor sytuuje się w kontekście odbiorcy i jak odbiorca może odczuć autora przez pryzmat "teatru jednej osoby" - dowiemy się już w środę 24 lutego. Jacek Gutorow (1970) - poeta, krytyk, tłumacz. Pracuje w Instytucie Filologii Angielskiej Uniwersytetu Opolskiego. triumfator Nagrody im. Kazimiery Iłłakowiczówny (1998), Fundacji Kultury (2003) a Nagrody im. Ludwika Frydego (2003). Nominowany do Nagrody Literackiej Nike, Nagrody Literackiej Gdynia zaś Nagrody Mediów Publicznych Cogito za opublikowany w 2008 roku tom "Inne tempo". Mieszka w Opolu. Andrzej Sosnowski (1959) - poeta, tłumacz, eseista. pracobiorca redakcji "Literatury na Świecie". triumfator nagród: im. K. Iłłakowiczówny za maksymalny debiut poetycki 1992 roku, Fundacji Kultury (1994 i 1999), Kościelskich (1997), "Odry" za całość twórczości (1998) oraz Silesiusa za tom "Po tęczy" (2008). ostatnio nakładem Biura Literackiego ukazały się "Pozytywki i marienbadki" - zbiór wierszy z lat 1987-2007. Mieszka w Warszawie. Z wielką przyjemnością zapowiadam kolejną książkę wydawnictwa, które nader cenię - dwójka Siostry. Owa lektura nosi tytuł "Miasteczko Mamoko" i ukaże się na rynku 22 lutego. Została stworzona przez Aleksandrę i Daniela Mizielińskich (autorzy pierwszej polskiej książki dla dzieci o architekturze - "D.O.M.E.K.; wtedy jeszcze Aleksandra Mizielińska widniała jako Machowiak; "D.O.M.E.K." był Książką Roku Polskiej Sekcji Ibby w kategorii grafika; zdobył także nagrodę główną w konkursie faktyczność przyjacielski Dziecku). acz na tę twardostronicową publikację obrazkową przyjdzie jeszcze poczekać, myślę, że warto. Zdecydowanie. O książce - Pomysłowa książka obrazkowa. Każda rozkładówka jest świetnie narysowaną panoramą fragmentu tytułowego miasteczka. pospołu tworzą obraz jednego dnia z życia Mamoko i jego sympatycznych mieszkańców. Uważne dziecięce oko odnajdzie tu kilkanaście równolegle poprowadzonych historii, opowiedzianych tylko za pomocą rysunków. Pełne najrozmaitszych szczegółów ilustracje można oglądać godzinami, śledząc przygody poszczególnych bohaterów, oglądając zakamarki miasteczka i wyszukując ukryte przedmioty. "Miasteczko Mamoko" to prawdziwa obrazkowa impreza bez zarzutu rozwijająca dziecięcą spostrzegawczość. Dzięki sztywnostronicowemu wydaniu mogą się nią sycić już najmłodsze dzieci.



grupa Baader-Meinhof stałaby się idolem kultury masowej na zestawienie Che Guevary, gdyby nie działała w sercu Europy. blisko to nie brakuje młodzieży sięgającej po T-shirty z emblematem Frakcji Czerwonej Armii.
Podręcznik dla studentów ekonomii napisany w oparciu o dwudziestoletnie próba w prowadzeniu zajęć z tego przedmiotu dla studentów Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego. Gł - Z zachodniej Ukrainy już 130 lat temu uprowadzano młode kobiety do domów publicznych w Bombaju czy Nowym Jorku. dzień dzisiejszy dzieją się rzeczy zaskakująco podobne - mówi Martin Pollack, który dopiero co wydał po niemiecku nową książkę "Cesarz z Ameryki" o chłopskich emigrantach z XIX-wiecznej Galicji

Już jutro o godzinie 20:00 w nowej siedzibie Iluzjonu - Audytorium im. Stefana Dembego w Bibliotece Narodowej - odbędzie się kolejny społeczny pokaz Filmwebu i Filmoteki Narodowej. Tym razem obejrzymy klisza z NAJWYŻSZEJ półki - "

Założeniem książki jest koncert oceny zdolności i wiarygodności kredytowej przedsiębiorcy, zajmującego się działalnością gospodarczą: produkcyjną, usługową lub handlową. Ukazuje ona podejście w ciągu uroczystej gali 14 grudnia w kinie Kultura w Warszawie ogłoszono laureatów pierwszego festiwalu filmów niezależnych i etiud studenckich Kult Off Kino.

ongi nie widziałam czegoś tak nudnego jak ekspozycja grupy The Krasnals Operator telefonii komórkowej CenterNet podpisał z Fundacją Lux Veritatis umowę o współpracy w celu uruchomienia telefonii komórkowej pod nazwą wRodzinie- podała KAI konferencja z Philipem Rothem to chimera każdego dziennikarza. atoli gwiazdy nie są po to, by spełniać nasze marzenia. A zresztą, czy twórczość Rotha nie mówi za niego? Wychodząc od słów, które napisał, możemy zrekonstruować mikrokosmos wielkiego pisarza. 1. "– Jak pan zarabia na życie? – Jestem pisarzem". („Lekcja anatomii”) Złośliwi twierdzą, że Roth odkrył istnienie interesujących postaci abstrahując od licznymi alter ego własnej osoby wówczas blisko okazji amerykańskiej trylogii. Jest coś na rzeczy – skryba „Komplesu Portnoya” wiecznie sam stanowił osobisty najogromniejszy literacki temat, przyglądał się sobie na sposób owadowi nabitemu na szpilkę. Był w tym jednocześnie okrutny, rozbrajający, demaskatorski, pełen dystansu i pierwszorzędnego humoru. A granice między fikcją i rzeczywistością tak sprawnie zacierał, że nie podejście dociec, dokąd kończy się jedno, a zaczyna drugie. Jego trzy podstawowe wcielenia to nauczyciel literatury David Kepesh, skryba Nathan Zuckerman i sam Philip Roth, prozaik, amerykański Żyd z Newark, New Jersey. z pewnością sam Roth jest i profesorem, i pisarzem, i amerykańskim Żydem. Jego bohaterowie to nadużywający leków hipochondrycy, on sam też był uzależniony od środków przeciwbólowych. Urodził się w Newark, stale obecnym w jego twórczości… A natomiast to pozory: Roth jest mistrzem wyrafinowanej, literackiej gry. Tak super myli tropy, że jego dzieło staje się jedną z w największym stopniu nieoczywistych form gry z własną biografią. Roth w pewnym sensie nie mieści się w jednym życiu – przeto prawdopodobnie te nieustanne próby autobiograficznego rozgrywania fikcji na różne sposoby i w różnych kierunkach, w związku z tym te literackie wcielenia? W tej prozie non stop pojawia się wrażenie nieciągłości, wewnętrznej sprzeczności istnienia, niedopasowanie własnego życia do oficjalnej, spójnej opowieści. Jedno jest pewne: sam Roth nie mógłby żyć bez pisania. Pracuje pono po 16 godzin dziennie. Czyta po największej części literaturę faktu. Nie cierpi krytyków, jakkolwiek sam pisze eseje krytycznoliterackie. Nienawidzi być pytany o swoje książkowe sobowtóry, proponując krytykom, by to oni mu powiedzieli, kto jest kim, dlatego że są tacy bystrzy. Czy pisanie sprawia mu przyjemność? W wywiadzie dla „Guardiana” mówi: „W ciągu całego swojego życia zaznałem prawdopodobnie paru miesięcy literackiej satysfakcji”. 2. "Wolę być komunistą w Rosji niż Żydem w synagodze" („Kompleks Portnoya”) Pierwszą istotną kwestią, której nauczył się Alexander Portnoy, było kruczek pomiędzy gojem a Żydem. Wszystko, co wynika z bycia Żydem, amerykańskim Żydem, zdaje się być obsesją Rotha. chociaż on sam, oczywiście, temu zaprzecza. „Dokładnie wiem, co to znaczy być Żydem i w ogóle mnie to nie interesuje” – mówi „Guardianowi”. A jakkolwiek książki pisarza same polemizują z tym stwierdzeniem. „Żydowskość” zdaje się utrapieniem, skazą, traumą, wiecznym problemem. Rozprawianie się z nim jest dla Rotha nieustanną prowokacją. Drwi z cierpienia Żydów, które narzucają światu, wyśmiewa się z ich buty i cynicznego traktowania przeszłości – przemiany Shoah w zyskowny biznes. Z czasami łagodnieje – w „Dziedzictwie”, powieści wydanej w 1991 roku, Roth rozprawia się ze śmiercią ojca. To on był przekazicielem żydowskiej tradycji, którą sam pisarz odrzucił, w bólach i bluźnierczych podrygach. Z perspektywy czasu potrafi ocenić jej znaczenie. Co bezspornie nie znaczy: przyjąć ją. Sam Roth, przepytywany za pośrednictwem zagranicznych dziennikarzy na okoliczność bycia najbrutalniejszym z ptaków kalających żydowskie gniazdo, twierdzi uparcie, że nic obraźliwego nigdy o Żydach nie napisał. „Po prostu opowiadam o nich historie”. 3. "Jestem Raskolnikowem masturbacji – lepkie dowody winy są wszędzie!" („Kompleks Portnoya”) pośród wielkich amerykańskich gorszycieli Roth mógłby wleźć niedaleko Larry’ego Flinta – z tym, że redaktor „Hustlera” zrobił z seksu przemysł, zaś Roth sztukę. kochanie się jest centralnym motywem twórczości pisarza – głód to natężenie napędowa jego bohaterów, tragiczna i komiczna zarazem. O wydanym w 1969 roku „Kompleksie Portnoya” napisano epopeje. I słusznie, bo to literacka bomba. przez rozliczne opisy masturbacyjnych uciech, puszczania bąków do wanny, okładania penisa babeczkami z kremem, o przyjemnościach masarskich nie wspominając („Chodź tu, ogromny chłopcze, chodź do mnie! – wyła jak oszalała wątróbka".), „Kompleks Portnoya” pospiesznie stał się czołową pozycją na indeksie ksiąg zakazanych. Objęta w wielu krajach zakazem dystrybucji, dziś uważana jest za klasykę. W opisach seksu u Rotha mieszają się dwie postawy: romantyczny idealizm i mizantropiczny pesymizm. Jego bohaterowie jednocześnie darzą swoje kochanki bezgranicznym uwielbieniem, jak i cynicznie ich używają. seks jest rodzajem buntu przeciw opresyjnej kulturze z jej fundamentalną częścią składową: religią, a również eskapizmem, manifestem życia wymierzonym w nieuchronność śmierci, żałosną i poniżającą potrzebą – nieustannie opisywaną dosadnie, bo jakkolwiek wedle Rotha zakłopotanie nie jest dla pisarzy. 4. "Starzenie się jest niewyobrażalne dla wszystkich nie zważając na tych, którzy się starzeją" („Konające zwierzę”) najprzód był kochanie się z wątróbką, dalej seks z udziałem ciała, które swoją seksualną atrakcyjnością przypominało krotochwila surowej wątroby. Philip Roth to kronikarz starzenia się ludzkiego ciała. niewiele który literat jest tak produktywny twórczo, a w pobliżu tym obdarzony statystycznie długim życiem, by być wyposażonym szczęście (bądź przekleństwo) przeżywania procesu starzenia się pospołu ze swymi bohaterami. Roth uważa, że z wiekiem zmienia się nie tyle moc pożądania, ile dyspozycja ciała. To ciało staje się oszustem. Na przypadek zapada na choroby. W „Lekcji anatomii” 40-letni autor Nathan Zuckerman cierpi na niezwykły ból w karku, ramionach i plecach. jakby prozaiczne problemy stają się dla niego olimpijską przeprawą – cierpi katusze, gdy musi powoli stać pod ręką kuchence, z krótkiego spaceru pospiesznie wraca, by się położyć w łóżku. Katuje się bolesną akupunkturą i wiadrami farmaceutyków. A w napisanym 17 lat dalej „Konającym zwierzęciu” – jednej ze swoich najważniejszych powieści – Roth stwierdza, że kochanie się to odwet śmierci. Uwikłany w romans z młodą studentką zwierzchnik Zuckerman jest niewolnikiem własnych namiętności. mało co egzystencja czaiło się na to samo tam, gdzie istnieje ciało zdolne do przeżywania uniesień. miłość u Rotha bywa notabene najczęściej spóźniona i nietrafiona. A ciało robi przykre niespodzianki nie nic bardziej błędnego starcom – całkowicie w „Konającym zwierzęciu” na ciężką chorobę (raka piersi) zapada piękna, młoda studentka. I to ona używa swojego bestialsko potraktowanego przy użyciu szyderczy los ciała do seksu traktowanego jako pożegnanie z czymś pięknym i pełnym życia. rzeczywistość seksu i śmierci splatają się tu w bolesnym tańcu. 5. „Oni są ideologami. Nienawidzę ideologów.” („Praska orgia”) Roth jest dzieckiem swoich czasów, które stricte odczytuje tętno współczesności, w którym prywatne staje się politycznym, i na odwrót. niewiele który autor włożył więcej wysiłku w to, by ukazać, jak opowiadanie wpływa na los i psychikę człowieka. W słynnej trylogii amerykańskiej („Ludzka skaza”, „Wyszłam za komunistę”, „Amerykańska sielanka”) Roth koncentruje się na przełomowych momentach w powojennej historii Ameryki. Jest tam wszystko: mccarthyzm, kontrkultura, paradoksy politycznej poprawności, segregacja rasowa, fundamentalizm… Roth otwiera drzwi ku niekończącej się dyskusji o społeczno- politycznych dylematach XX wieku. Z drugiej strony atakuje samą wielką historię i jej mechanizmy, tworząc alternatywne wizje dziejów, komentując w ten wyjście rzeczywisty bieg zdarzeń. „Spisek przeciwko Ameryce” czy właśnie wydana u nas „Operacja Shylock” to powieści, które, mistrzowsko zacierając granice pomiędzy historycznym faktem a pisarską fantazją, uderzają w sens dzisiejszych sporów politycznych. Czy spór na Bliskim Wschodzie jest rozwiązywalny? Czy demokracja ma trwałe i solidne fundamenty? Przy tym wszystkim jest Roth wielkim sceptykiem w kwestii potencjał znalezienia sensownych rozwiązań dla trapiących świat problemów. Bo zadaniem pisarza jest jednakowoż wątpienie. 6. „Polska potrzebuje Żydów i Żydzi potrzebują Polski” („Operacja Shylock”) Jak się ma „Operacja Shylock” – napisana w 1993 roku powieść Rotha – do całego jego mikrokosmosu? Jest tyleż drobnym wyłomem, ile elementem wpisującym się spójnie w jego twórczą drogę. Zaskakiwać może to, że ową książkę da się nazwać jako thriller szpiegowski. To przypowieść Philipa Rotha – pisarza, który wyrusza do Jerozolimy, by przeprowadzić spotkanie z izraelskim pisarzem Aharonem Appelfeldem i wywiać część w procesie zbrodniarza wojennego (czy aby na pewno?) Johna Demianiuka, a przede wszystkim dopaść swego doppelgangera: osobę, która podszywa się pod jego nazwisko, głosząc oryginalne polityczne wizje. To Philip Roth zdublowany – osobnik, jaki propaguje idee opuszczenia Izraela i konieczności powrotu Żydów do diasporyzmu. Pozostanie tam grozi bo wojną nuklearną i ponowną Zagładą, tym społem z rąk Palestyńczyków. Sfery obyczajowej tu jak na lekarstwo; to nie powieść dla fanów cielesnych udręk. publikacja penetruje inne rejony zainteresowań wybitnego autora: tożsamość, współczesne paradoksy polityczne, kwestię żydowską. Ale przede wszystkim „Operacja Shylock” stanowi jedno wielkie dochodzenie o alternatywa niepodważalnego ogarnięcia rzeczywistości. U Rotha podważalne jest wszystko – sensowność istnienia państwa Izrael, wymierzanie historycznej sprawiedliwości, a poniekąd jedność pojedynczej osoby. W końcu Philip Roth (ten pierwszy) próbuje po jakimś czasie najechać Philipa Rotha (tego drugiego) jego własną bronią – podając się za niego i głosząc szalone idee diasporyzmu. Brnięcie coraz głębiej w tę matnię obsesji, kłamstw, paranoi, rojeń chorych umysłów tak rozmywa czytelnikowi wszelkie granice pośrodku rzeczywistością a zmyśleniem, że pozostaje lecz bezradnie opuścić ręce i poddać się bez walki. Nic nie będzie ostatecznie rozstrzygnięte, wsio podlega dyskusji. Oto meritum współczesnego życia. 7. "– O czym pan pisze książki? – Dobre pytanie." („Lekcja anatomii”)



Festiwal Coachella się skończył. Pora zawracać do domu i preparować się na kolejne letnie imprezy. W końcu sezon wówczas się zaczyna. 7 maja o 20.00 religia.tv wyemituje celuloid dokumentalny o Mistrzwoskiej Akademii Miłości (MAM). Lindsay Lohan ("Machete") ma w czwartek stawić się przed kalifornijskim sądem, jaki zdecyduje o jej dalszym losie. Lohan jest na warunkowym zwolnieniu i powinna bractwo udział w terapii uzależnień. niestety zazwyczaj nie udaje jej się dotrzeć na miejsce. Jeśli sąd uzna, że nie przestrzega warunków zwolnienia, trafi do więzienia, gdzie odbędzie karę za wypadek, kto nieco lat temu spowodowała pod


źródło informacji