"Idy marcowe". Stracone złudzenia

08.02.12

W kinach "Idy marcowe" George'a Clooneya - wtłoczony w ramy thrillera nieprzyjemny film mechanizmów rządzących amerykańską polityką. W sam raz na rok wyborów

Rzeczpospolita w sobotnim magazynie plus Minus poświęciła para kolumny wystawie Ars Homo Erotica w Muzeum Narodowym w Warszawie pokazującej homoerotyczne wątki w sztuce dawnej i współczesnej. Publicysta Maciej Mazurek, na co doba malarz i redaktor TVP Kultura, poczuł się ofiarą przemocy. konferencja z Christosem Tsiolkasem, autorem „Martwej Europy” perfidnie dla polskich czytelników. Z australijskim pisarzem rozmawia tłumacz książki Maciej Płaza. M.P.: Jak przyjęto „Martwą Europę” w Australii? Jak przyjęli ją ci, którzy mają w Europie przodków lub krewnych? Ch.T.: Trudno mi odparować na to pytanie, bo myślę, że furt przychodzi taki moment, podczas gdy pisarz musi wycofać się w cień i pozwolić, by reakcje na jego powieść żyły własnym życiem – by tak rzec, niezapośredniczonym dzięki jego własne intencje i interwencje. Powiem tylko, że Martwa Stary Kontynent jest książką, która wciąż prowokuje do dyskusji, a mnie osobiście ucieszyło to, że w Australii najbardziej przenikliwe i rozsądne interpretacje zyskała w środowiskach imigracyjnych. Emigracja, wygnanie, uchodźstwo to tematy, które budzą we mnie obsesyjne chęć i troskę, w podobny sposób pisarską, jak i czysto ludzką; tym samym cieszy mnie też, że tymczasem wielu czytelników ze zrozumiałych dla mnie względów standardowo odrzuca tę powieść lub uważa ją za zanadto brutalną i drastyczną, to niemniej jednak doceniają oni fakt, że spróbowałem zmierzyć się w niej z problematyką doświadczeń wychodźstwa i wydziedziczenia – i tchnąłem w widmową figurę wysiedleńcy czy emigranta nowe życie. Rasizm i antysemityzm jawi się w „Martwej Europie” w charakterze klątwa, którą ściągnęła na siebie Europa; klątwa, która po Holocauście nie ale wręcz nie przestała działać, ale przeciwnie: jeszcze zyskała na sile. Czy Pańskim zdaniem demona z powieści jest dozwolone interpretować jako metaforę tej klątwy, a opętanie Isaaca – jako metaforę niebezpiecznego zauroczenia rasizmem, jak diabelskiej cząstki ludzkiej natury? Od samego początku wydawało mi się niemożliwe napisanie tej powieści bez uczciwego osobistego zaangażowania w tematykę rasizmu. jako milusiński imigrantów w Australii od dawna byłem zaangażowany w dyskusje i polityczne debaty skupione wokół takich tematów jak kultura, rasa, nacjonalizm. Jednym z moich najwcześniejszych wspomnień związanych z rasizmem jest właśnie obawa i złe przeczucie pod Żydów – stwierdziłem więc, że byłbym hipokrytą pisząc na ten myśl książkę niedotykającą mnie osobiście. Proszę też zrozumieć, że mój kopulacja do miejsca zwanego „Europą” proszek swoją osobliwą dynamikę. Byłem jego dzieckiem, ale z nieprawego łoża, nie w pełni europejskim. To pozwoliło mi popatrzeć na Europę z punktu widzenia outsidera i utożsamić się z postaciami reprezentującymi tych, których w Europie od dawna demonizowano. Martwa Europa zrodziła się tak naprawdę z chęci zrozumienia konfliktów wojennych, które wybuchły na Bałkanach po rozpadzie Jugosławii. Czułem się nie prędzej prawie że zawieszony między dwoma światami: dalszy od wydarzeń dziejących się po drugiej stronie globu, a dodatkowo zaangażowany w nie – w tym sensie, że sam pochodzę z Bałkanów, a tu, w Australii, kampania w Jugosławii miała swoje konsekwencje co więcej dla ludzi, którzy mieli bałkańskich przodków dwa, trzy pokolenia wstecz. przypadkowo wpadłem w wir dyskusji na temat nacjonalizmu, tożsamości czy religii, dyskusji, których w życiu bym się nie spodziewał na przełomie XX i XXI wieku. Okazało się, że polemizuję z Grekami, z Serbami, Chorwatami, Macedończykami, ale też z usankcjonowanym w liberalno-demokratycznym świecie sposobem rozumienia historii i znaczenia samej Jugosławii. Byłem przerażony, czując jak odżywają moje własne nacjonalistyczne i rasistowskie emocje. Wzbierały we mnie jakieś mroczne siły, podkopujące mój racjonalizm. Zapragnąłem opisać, przewertować i wyzwać te wskrzeszone demony. Wierzę, że te demony rzeczywiście istnieją – w tym sensie, że karmią w największym stopniu pesymistyczną cząstkę naszej natury – ale wierzę też, że jedynym sposobem „wyegzorcyzmowania” ich (jeśli można mi się posłużyć taką metaforą) jest zmierzenie się z nimi w bezpośrednim starciu, z brutalną szczerością. Pamiętam, jak pewnej nocy wracałem do domu taksówką, prowadzoną przez uchodźcę z Bośni. To był sympatyczny, niewyniosły mężczyzna, podekscytowany, że pochodzę z Grecji i że orientuję się nieco w tym, co dzieje się w jego ojczyźnie. z wykorzystaniem chwilę zdawało mi się, że jesteśmy sobie naprawdę bliscy, ale gdy się rozstawaliśmy, uścisnął mi rąsia i powiedział: Christos, to ci parszywi Żydzi zniszczyli mój kraj. Uważam, że popełniamy pomyłka wypierając się wszelkich rasistowskich emocji i przypisując je innym ludziom, na bank w ogóle odmiennym od nas, czyniąc z nich przy okazji personifikacja czystego zła. Rasizm to jest zło, to jest demoniczna nasilenie – ale doświadczają jej też, odczuwają ją i wyrażają ludzie, którzy nie są z natury źli. Martwa Stary Kontynent jest w pewnym sensie odpowiedzią udzieloną tamtemu Bośniakowi – chciałem mu się sprzeciwić, nie odmawiając mu co więcej człowieczeństwa. Co prawdopodobnie Pan powiedzieć o europejskim antysemityzmie? Czy w istocie uważa Pan, że non stop tkwi na wskroś ukryty w ludziach żyjących po Holocauście? Uderza mnie fakt, że acz Europa podjęła konieczny wysiłek, by zmierzyć się ze swoją antysemicką przeszłością, dać wyraz należną skruchę i nie zezwolić do jej zapomnienia, ten niezmiernie ważny proces w niebezpieczny sposób zakłócają sentymentalne odruchy natomiast uproszczone rozumienie włość i zła, które bynajmniej nie oddają sprawiedliwości tragedii Holocaustu. O tym, jak niepokojący jest ten sentymentalizm, świadczy łatwość, z jaką znienawidzono populacja arabską i muzułmańską, z jaką się ich szkaluje, złośliwie pomawia i wyszydza – zupełnie jakby wyparty antysemityzm doszedł do głosu w innej formie. Arabowie są Semitami tak samo jak Żydzi. Nie, antysemityzm na widać nie zginął. Czy był Pan drzewiej w Europie? Jeśli tak, to gdzie? Podoba się Panu Europa? Czy ma Pan podobne zwrot na kwestia Europejczyków jak Isaac, gieroj powieści? Po raz pierwszy pojechałem do Europy z matką jako dziesięcioletni chłopiec. Była to jej pierwsza zwalić się komuś na chatę w Grecji od czasu emigracji. Najmocniej zapamiętałem wycieczkę do wiosek, z których pochodzą moi rodzice. To piękne wsie, położone znacznie w górach środkowej Grecji; wyjątkowo niezwykła jest rodzinna osada mojego ojca – niedostępna i dzika, istotnie można się tam wyczuć jak na końcu świata, gdzieś niezależnie od czasem. Od tamtej pory byłem w Europie trzy razy. Za każdym jak jeden mąż odwiedzałem Grecję, ale podróżowałem też po dawnej Jugosławii, Czechach, Słowacji, Niemczech, Włoszech, Hiszpanii, Francji, Holandii, Anglii i Szkocji. Byłem też w Turcji. w charakterze fuks chłopak, syn imigrantów, byłem święcie przekonany, że nie jest dozwolone mi uważać się za Australijczyka, że muszę być kimś innym – czyli po mojemu „Europejczykiem”. Każda odwiedziny w Europie uświadamia mi, że w Europie również jestem „kimś innym”. To czucie nasiliło się wraz z narastającą falą imigracji w samej Europie. Na przypadek w Atenach często spieram się z Grekami, którzy niechętnie i z oporami witają imigrantów przybywających do ich kraju. Czuję, że więcej mnie łączy z imigrantami w Atenach niż z europejskimi Grekami. Rozumiem imigrantów. To Europejczyk jest dla mnie „obcokrajowcem”. niewątpliwie to całokształt nie jest aż takie proste. Australijska tożsamość została tak mocno naznaczona za pomocą brytyjski kolonializm, przez eksterminację Aborygenów, że podczas gdy mówię o sobie, rzeczownik „Australijczyk” muszę poprawiać przymiotnikiem „europejski”. Podobnie jak Isaac, jestem bękartem Europy. Istnieje Europa, którą kocham, Europa, która mnie złości, i Europa, której nie znam. Co Pana zainspirowało do napisania „Martwej Europy”? z początku zamierzałem napisać książkę niebeletrystyczną. Przeczytałem powieść Caryla Phillipsa Europejskie szczep i ta opowiadanie – o Murzynie karaibskiego pochodzenia, kto próbuje zrozumieć, co dla niego znaczy bycie Europejczykiem – zainspirowała mnie i całkowicie poruszyła; podobało mi się, że autor tak śmiało zmierzył się z problemem europejskiej tożsamości. Chciałem też skreślić o rozczarowaniu komunizmem i lewicą, które narosło we mnie po upadku bloku wschodniego w Europie. jak istota ludzka o lewicowych przekonaniach musiałem odznaczyć temu wydarzeniu jakikolwiek sens, musiałem chociaż uchwycić sens własne impresja winy, własną urazę, frustrację i smutek. jak wszelako zacząłem pisać, coraz więcej myślałem o opowieściach o rodzinnej wiosce mojego ojca. Jak już mówiłem, była to osada rolnicza w zapadłym zakątku Grecji, wysoko w górach, mówiono też, że nawiedzają ją najróżniejsze wampiry i duchy. Na tych właśnie opowieściach, pięknych i dzikich, wyrosła wygląd Martwej Europy – i zawdzięczam to w równej mierze obojgu rodzicom. z racji temu, co opowiadała mi oryginał o dorastaniu w wiejskiej Grecji, niezmiernie wcześnie dowiedziałem się o surowości tamtego świata, o panującym w nim bezlitosnym patriarchacie, o tym, jak barbarzyńsko prześladowano w nim wszelką obcość i inność. Zależało mi na tym, by uchwycić pierwotne piękno opowieści ojca, wyzbytą sentymentów prawdę zawartą w opowieściach matki. A gdyż byłem dzieckiem chłopów, książka stała się też rekwiem dla chłopskiego świata, kto na moich oczach Stary Kontynent wymazała ze swojej pamięci. Jak przygotowywał się Pan do napisania powieści? Przeprowadziłem krocie wywiadów z Europejczykami w 1997 i 1999 roku. Czytałem też wszelkie możliwe książki poświęcone historii Bałkanów, a plus bałkańskim wierzeniom ludowym. tak samo jak ważna była księga Biblii – pierwsza od wielu lat. Po raz pierwszy w życiu przeczytałem też Koran. Zależało mi na tym, by przyswoić sobie mowa trzech wielkich monoteistycznych religii. Jakie przesłanie ma „Martwa Europa”? Co ważnego chciał Pan przekazać Europejczykom? Tu mogę jedynie pokornie błagać o wybaczenie: to pytanie, na które może odpowiedzieć nic bardziej błędnego czytelnik, nie autor. Czy był Pan dawniej w Polsce? Co Pan wie o naszym kraju i jego historii? Czy myśli Pan, że „Martwa Europa” być może zainteresować Polaków i posiadać na nich zalecany wpływ? Czy może zapalić nas do jakiejś refleksji nad naszą skomplikowaną historią? nigdy nie byłem w waszym kraju, ale z wielką chęcią bym go odwiedził. W Europie Wschodniej czuję się w dużym stopniu bardziej komfortowo niż na Zachodzie. Fascynują mnie też różnice między światem prawosławnym i katolickim: jeden jest zrytualizowany i przychylny do fatalizmu, dalszy ciepły i wyrozumiały (ale gniewa mnie też krnąbrność prawosławia i impertynencja katolicyzmu). Marzy mi się, by dawniej dać prawdziwy upust tej fascynacji i przemierzyć wschodnie rubieże Europy. Moja psiapsióła z Melbourne, fotograficzka Zoe Ali, ma mieszane, hindusko-greckie uwaga i często już snuliśmy plany takiej wspólnej wędrówki: ja z notatnikiem, ona z aparatem. Współpracowaliśmy już ze sobą przy różnych artystycznych projektach, Zoe była też jedną z pierwszych osób, którym pokazałem brudnopis Martwej Europy. Bardzo bym chciał wybrać się razem z nią do Polski. Kraj nad Wisłą budzi też we mnie pokorę; z pokorą myślę o moich dawnych poglądach politycznych, o waszych straszliwych tragediach, o których nie wiedziałem albo nie chciałem wiedzieć. Chciałbym podyskutować, pospierać się z Polakami. Z Polską kojarzą mi się też filmy: Borowczyka, Wajdy, Polańskiego, Skolimowskiego. klisza był moją pierwszą wielką pasją, a ci twórcy nadzwyczaj z trudem mnie inspirowali. Myślę, że Polański z jego radosnym ateizmem czy Borowczyk ze swoją erotyczną dosłownością wywarli na mnie szeroki działanie w okresie dojrzewania, obaj w pewnej mierze odcisnęli też swoje znamię na Martwej Europie. Nie wiem, co ta powieść być może znaczyć dla polskiego czytelnika, ale z rozkoszą posłuchałbym waszych opinii, waszej krytyki, waszych dyskusji na jej temat. Powieściowy demon jest biseksualny. Czy sądzi Pan, że orientacja homoseksualna oraz jest „przeklęty” w nowoczesnej Europie i świecie, równie jak żydostwo i inne mniejszości? Czy uważa Pan mniejszości seksualne za kozły ofiarne białego, chrześcijańskiego, męskiego świata? A chyba że tak, to czy opętanie dokonane za pomocą powieściowego demona jest czymś w rodzaju ironicznej zemsty? Taka interpretacja wydaje się uprawniona, bowiem diablę wyzwala w Isaacu dokładnie te pragnienia, które oszczerczo przypisywano (lub ciągle się przypisuje) tymże mniejszościom: żądzę chrześcijańskiej krwi a nieposkromione pragnienie seksu. Figurę wyrzutka, która tak niesłychanie mnie interesuje, europejska wyobraźnia za pomocą setki lat kojarzyła z perwersją i dewiacją. Homoseksualistę, jednakowo jak Żyda, utożsamiano z tym wszystkim, co w naszej wyobraźni jest wyparte, grzeszne i niebezpieczne. Jestem przekonany, że odcinek ludzkiej seksualności stanowi impuls upajającego wyzwolenia, ale jest też jednocześnie mroczna i groźna. Chciałem zwalić na kupę w największym stopniu podstępne i wstrząsające stereotypy dotyczące Innego i rzucić tym, którzy je żywią, prosto w twarz. Tak, to jest zemsta. Bezlitosna, zapiekła zemsta. Jakie jest tedy sygnowanie i clou seksualnego rozpasania, które kieruje postępowaniem Isaaca? Czy to nie inaczej rezultat opętania, czy aczkolwiek siła wyrazu jego własnego ja? Broń Isaaca przeciw demonowi czy cyfra działania demona? Znak wolności czy przeciwnie, wewnętrznego zniewolenia? Wspomniałem wcześniej, że seksualność prawdopodobnie być jednocześnie źródłem światła i ciemności, wyzwolenia i zagrożenia. Nie interesuje mnie krasomówstwo liberalnych polityków z ruchów gejowsko-lesbijskich, którzy próbują dopuścić się z homoseksualizmu niegroźne symulakrum heteroseksualności (choć poniżej państwowych czy kościelnych opresji rozumiem taktyczne poważanie przemawiające za takim poglądem). Z moich doświadczeń wynika, że seksualność jest wewnętrznie sprzeczna: przypuszczalnie być źródłem tak jak wolności, jak i zniewolenia. w czasie pisania powieści z trudem inspirował mnie przeszły klisza Pasoliniego Salo, alias 120 dni Sodomy; zatrwożyło mnie, jak bardzo widmo Pasoliniego (oparta naturalnie na wizji de Sade’a) zaprzecza wszelkim pobożnym życzeniom ruchu wyzwolenia gejów. Seksualność najmniej nie musi być wyzwalająca – być może też być z gruntu faszystowska. nieszczęście Isaaca polega na tym, że wydaje mu się, iż żądaniom demona wolno dać radę czemuś czyniąc dobro i postępując racjonalnie. wszelako żądania demona są jasne: oko za oko, ząb za ząb. w dechę rozumie to pierwowzór Isaaca. cokolwiek upraszczając jest dozwolone powiedzieć, że uzyskanie przy użyciu gejów i lesbijki prawa do życia i kochania zgodnie z własnym pragnieniem jest jednym z ważniejszych, kluczowych osiągnięć wolnościowych ostatniego półwiecza. Ciemną stroną tego wyzwolenia jest jednak masowa prostytucja, wspólnie z towarzyszącym jej wyzyskiem i cierpieniem. Martwa Europa jest wstępną, ułomną próbą zorientowania się, czy potrafimy mówić o obu tych rzeczywistościach z samego ich wnętrza. Historia świata – a choć relacja nowoczesności – w „Martwej Europie” wydaje się być historią nieuchronnego upadku; zło atoli przedstawia Pan w charakterze pierwotną siłę, pozostałość zwierzęcego dziedzictwa w ludzkiej naturze. Z drugiej strony odwołuje się Pan cyklicznie do pojęcia „niewinności” – utopii Nowego Świata, mitu nowej, czystej krainy, w której istota ludzka przypadkiem począć szwung historii od nowa. Sugeruje Pan, że taką krainą jest – czy też była kiedyś – Australia. Czy ta „australijska niewinność” to owszem mara Isaaca, czy też istotnie jest Pan przekonany, że istnieje aksjologiczna opozycja między młodą, silną Australią i starą, zgniłą Europą? Moim zdaniem tarapaty jest bardziej złożony. Z jednej okolica Isaac, interpretując Australię jako „Nowy Świat”, nie pamięta – albo nie chce pamiętać – o aborygeńskiej historii swojego kontynentu. My, Australijczycy, mamy własne upiory – i uzmysławiają nam one właściwie nasze degeneracja niż niewinność. mimo to jestem przekonany, że obszar kulturowy „nowego świata” ma w sobie pewną energię – dlatego cieszę się, że jestem jej częścią. tak aby poprawnie wyjaśnić, na czym ona polega, przydałaby mi się długa noc, karafka whisky i bezdno papierosów. Podam tedy wprost przeciwnie jeden przykład (i przepraszam za uogólnienie): jestem wdzięczny „nowemu światu” za to, że ma tak odmienny kochanie się do przynależności klasowej. Nienawidzę europejskiej klasowości – za to, że jest tak dokładnie zakorzeniona, że jest tak powszechna i niekwestionowana, że jest zaraźliwa i toksyczna. Zawsze gdy wracam z podróży po Europie, boleję nad naszą australijską zaściankowością, naszą prowincjonalnością, naszym konserwatyzmem – ale nie tęsknię za europejskimi hierarchiami społecznymi. W „Martwej Europie” zajmuje się Pan wieloma kwestiami religijnymi – czy po prostu boskimi i diabelskimi – niemniej dominująca wydaje się w powieści perspektywa ludzka; podczas gdy Pańscy bohaterowie mierzą się z Bogiem czy diabłem, nie dopuszcza Pan, by czytelnik wiedział o tych sprawach więcej niż oni sami, zaś powieściowe demony wydają się być po prostu metaforami lub projekcjami ludzkich nadziei, żądz i lęków. Z tym konsekwentnie ziemskim, ludzkim punktem widzenia cokolwiek nie zgadza się ślad „Księgi Lilith” – jak jeśliby pozostawiał Pan nadzieję, że na wyrządzane za pomocą ludzi zło jest dozwolone spojrzeć z perspektywy metafizycznej, tak w pewnym sensie możliwe było prawdziwe potępienie i odkupienie. Co słusznie miał Pan na myśli wprowadzając wątek Lilith? Czy Sophie (obdarzona znaczącym imieniem zakonnica Isaaca) ma z tym wątkiem jakiś związek? „Księgę Lilith” napisałem pod sam koniec, po to, by przypomnieć sobie – i czytelnikowi – o miłości łączącej Colina i Isaaca. Służy ona też – w książce traktującej o sprzecznościach, o śmierci, książce tak głęboko pesymistycznej – przypomnieniu, że możemy różnie interpretować świat. Byłem rad, że przygotowując się do jej pisania wróciłem do Biblii i innych świętych ksiąg. Postać Lilith przypomina nam, że możemy nadać dowolnie wybrany mit, język czy postać i awansować nie licząc mury kościoła, synagogi czy meczetu; że słowo Boże podlega interpretacji. kacerstwo i bezczeszczenie to akty o fundamentalnym znaczeniu, kluczowe dla wszelkiego ludzkiego oporu i buntu. Wszelkie ortodoksje – polityczne, ekonomiczne i religijne – są wobec herezji podejrzliwe i opresywne. Obawiam się, że jest to lekcja, o której w XXI stuleciu zapominamy. „Księga Lilith” przypomina mi o tym, że moje punkt jest u boku heretyków i bluźnierców. nawet gdy się z nimi nie zgadzam, ta bliskość jest dla mnie ważna. 25 października Warszawę odwiedził Ryszard Horowitz, jeden z prekursorów komputerowego przetwarzania fotografii.

"Piraci z W sieci pojawił się dziewiczy plakat animacji wizjonerskiej (według zapowiedzi twórców) animacji "9". Producentami obrazu są Tim Burton i
Oto dalszy fortel na wypromowanie filmu Quentina Tarantino. periodyk "Playboy" zamieścił na swoich łamach sześciostronnicowy manga przedstawiający znaną już ze zwiastuna scenę z "Bękartów Kwiecień w CANAL zapowiada się wyjątkowo. Nie owszem z powodu świąt wielkanocnych, które jak zawsze gwarantują pojawienie się na antenie tytułów z pierwszych miejsc box officów, ale i ze względu na premierę dwóch nieznanych w Polsce seriali. podczas D23 Expo, twórcy filmu "The Avengers", pokazali dwa fragmenty swojej najnowszej produkcji.



Producent "Pasji" Stephen McEveety zakupił prawa do ekranizacji "Left to Tell" - wspomnień kobiety, która przeżyła masowy mord w Ruandzie w 1994 roku.

Autorka przyjechała do Ruandy, by spędzić Wielkanoc Reżyser Zack Snyder zaprzeczył niedawnym doniesieniom, że głównym czarnym charakterem w nowej wersji przygód Supermana będzie Generał Zod. Szefowie MSZ krajowy i Francji Radosław Sikorski i Bernard Kouchner ustalili, że co do jednego wystąpią do amerykańskich władz o to, by reżyser Roman Polański został zwolniony ze szwajcarskiego aresztu ekstradycyjnego, a prezydent USA rozważył rola wobec niego prawa łaski. Polański posiada podwójne obywatelstwo francuskie i polskie


źródło informacji

Wejdź na Świętą Górę!

22.05.12 RSS

W ciągu wieków nazywano Ją różnie: Przedziwną Matką Cudów, Pocieszycielką Gostyńską, Matką Świętej Nadziei. zawżdy chociaż z wielką ufnością zwracano się do Niej po pomoc i wstawiennictwo, gdyż nie pozostaje obojętna na prośby swoich dzieci.
Czytaj artykuł

"Tygodnik Powszechny" ogłasza tegorocznych Laureatów Medalu św. Jerzego

22.05.12 RSS

odznaczenie św. Jerzego jest honorową nagrodą przyznawaną przez Tygodnik globalny od 1993 roku. nagroda jest wręczana osobom, które wykazują szczególną wrażliwość na biedę, krzywdę i niesprawiedliwość, na co doba zmagają się ze złem i budują dobro w życiu społecznym.
Czytaj artykuł

obiekt handlowy innych wartości

22.05.12 RSS

Arka to taki sklep, w którym towary poustawiane według wartości pieniądza niepełnosprawni poprzestawiali na osobisty unikalny wybieg – usłyszała od Jeana Vanier, pomysłodawcy L’Arche (Arka), Aleksandra Ala Nawrocka. I zapragnęła dysponować lokalny sklep.
Czytaj artykuł

Patronka rodzin

22.05.12 RSS

- Św. Rita jest patronką heroicznego przebaczenia, dlatego że przebaczyła mordercom męża i doprowadziła do pojednania między zwaśnionymi rodzinami.
Czytaj artykuł

---

Nowy serwis rozrywkowy, śmieszne filmiki, gry online i wiele innych. portal rozrywkowy dla ludzi z humorem

---

Dać czy nie dać? Oto jest testowanie

22.05.12 RSS

Duża część artykułów, mówiących o pieniądzach w Kościele, zaczyna się od stwierdzenia, że jest to casus trudna i delikatna. Ośmielę się stwierdzić, że wcale taką nie jest, jeżeli popatrzymy na nią z odpowiedniej perspektywy.
Czytaj artykuł

Czy pociecha musi zgrzeszyć?

22.05.12 RSS

"Tygodnik publiczny dodatkowy raz rozpoczął dyskusję nad dyscypliną sakramentów, podając dodatkowo w obiekcja praktykę Kościoła w Polsce. sprawa numeru – najsampierw Pierwsza Komunia, potem pierwsza przyznanie się nie pozostawia złudzeń, co do oczekiwań krakowskiej redakcji.
Czytaj artykuł

chłop Niedzielny: z głową w niebie

22.05.12 RSS

Spotkanie z bohaterami tego filmu pokazało mi, że każda modlitwa przed Najświętszym Sakramentem, każde party Komunii ma znaczny wpływ na faktyczność – opowiada Maciej Bodasiński o filmie, jaki już za tydzień w GN na DVD.
Czytaj artykuł

stop dyskryminacji TV Trwam - spot video

22.05.12 RSS

Fundacja Lux Veritatis, adresant TV Trwam, przygotowała trzy spoty informacyjne dotyczące problemu odmowy przyznania koncesji TV Trwam w cyfrowym multipleksie.
Czytaj artykuł

Mamy Wiernych Czytelników

22.05.12 RSS

ZKDP podał przed chwilą wyniki sprzedaży tygodników za marzec 2012 roku. gościówa pozostał liderem sprzedając statystycznie ponad 143 tys. egz.
Czytaj artykuł

Box office USA. "Avengers" niszczy premiery

22.05.12 RSS

Trwa absolutna dominacja "Avengers" w amerykańskich kinach. wersja filmowa komiksu nie pozwala dodatkowo rozłożyć skrzydeł premierowym tytułom. przedtem tygodniem ucierpiał obraz filmowy Tima Burtona. w czasie minionego weekendu ofiarą padły trzy nowe tytuły.
Czytaj artykuł

"5 rozbitych kamer" wygrywa wrocławski Planete Doc

22.05.12 RSS

Podczas gali zamknięcia wrocławskiej odsłony 9. Planete Doc celuloid Festival ogłoszono zwycięzcę Grand Prix Dolnego Śląska - klisza "5 rozbitych kamer".
Czytaj artykuł

Kingsley i Skarsgard w średniowieczu

22.05.12 RSS

Ben Kingsley i Stellan Skarsgård wystąpią w filmie zatytułowanym "The Physician", będącym adaptacją rozgrywającej się w średniowieczu powieści Noah Gordona.
Czytaj artykuł

[foto] Ralph Fiennes jak Karol Dickens

22.05.12 RSS

Pojawiło się pierwsze danie odwołanie Ralpha Fiennesa w pełnej charakteryzacji w roli Karola Dickensa w ekranizacji powieści "The Invisible Woman". Jest również fotogram Felicity Jones ("Like Crazy") jak jego kochanki.
Czytaj artykuł

Peter Weir robi dreszczowiec o nawiedzonym zamku

22.05.12 RSS

Peter Weir wyreżyseruje adaptację bestsellerowego współczesnego gotyckiego thrillera "The Keep" autorstwa Jennifer Egan. już z reżyserią był związany artysta "Millennium: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", Niels Arden Oplev.
Czytaj artykuł

Rachel McAdams w ekranizacji powieści Johna le CarrĂŠ

22.05.12 RSS

Rachel McAdams dołączyła do obsady ekranizacji wydanej w 2008 roku powieści Johna le CarrĂŠ "A Most Wanted Man". Wystąpi u boku Philipa Seymoura Hoffmana a za kamerą stanie Anton Corbijn.
Czytaj artykuł